Հայաստանի երկաթուղային համակարգից ռուսական գործոնի բացառումը պարարտ հող է ստեղծում «Միջին միջանցքի», նույն՝ «Թյուրքական միջանցքի» ձևավորման համար։

«Հայկական երկաթուղու» կոնցեսիոն կառավարումը ղազախական կողմին փոխանցելու մասին հայտարարությունները պետք է դիտարկել ավելի լայն աշխարհաքաղաքական համատեքստում։ Սա ցույց է տալիս մի պարզ իրողություն՝ Հայաստանը ամեն կերպ փորձում են ներառել «Միջին միջանցքի» լոգիստիկ համակարգում, որտեղ թուրքական աշխարհը և, մասնավորապես, Ղազախստանը կարևոր դեր ունեն։ «Միջին միջանցքը» Եվրոպա–Կովկաս–Ասիա միջանցքի շրջանակում ենթադրում է Արևմուտքի ելքը դեպի Կենտրոնական Ասիայի ածխաջրածիններով հարուստ տարածաշրջան, և այս լոգիստիկայում Ղազախստանը ի սկզբանե դիտարկվում էր որպես առանցքային խաղացող։

Նրա դիտարկմամբ՝ այս հարցի շրջանակում հնարավոր էին բանակցություններ նաև այլ կողմերի, օրինակ՝ Չինաստանի և Հնդկաստանի հետ, որոնք մինչև 2008 թվականը՝ Հայկական երկաթուղու կոնցեսիոն պայմանագրի կնքումը, նույնպես շահագրգռված էին այդ գործընթացում։

«Սակայն Ղազախստանի ընտրությունը նպատակ ունի ցույց տալ, որ Հայաստանի երկաթուղային համակարգը պատրաստ է ադապտացվելու «Միջին միջանցքի» ռազմավարական տրամաբանությանը։ Հաշվի առնելով, որ ակտիվանում են գործընթացները «Թրիփփ»-ի շրջանակում, ենթադրվում է, որ Հայաստանի երկաթուղային համակարգում ևս պետք է տեղի ունենան որոշակի փոխակերպումներ՝ առավելապես ադապտացվելու այս երկու կարևոր արտաքին դերակատարների, հատկապես՝ թուրքական աշխարհի համար նշանակալի նախագծերին, որոնցից են «Թրիփփ»-ը և «Միջին միջանցքը»։ Դրանք փոխկապակցված նախագծեր են, և «Թրիփփ»-ը, մեծ հաշվով, «Միջին միջանցքի» ճյուղավորումն է կամ դիվերսիֆիկացիոն ուղղությունը»,- նշեց նա։

Անդրադառնալով վարչապետի այն պնդմանը, թե կոնցեսիոն կառավարումը երրորդ երկրին փոխանցելը կարևոր է, քանի որ ռուսական կապիտալի ներկայությունը ՀՀ-ում խոչընդոտում է տրանսպորտային առաջխաղացմանն ու տրանզիտային գործառույթին, ասաց