Եթե Արցախի ինստիտուտները գործեն համակարգված, կազմակերպված և պատասխանատվությամբ, ապա հնարավոր կլինի լուծել մի շարք հրատապ խնդիրներ։

ՀՀ իշխանությունները որևէ քայլ չեն նախաձեռնում արցախցիների վիճակը մեղմելու կամ բարելավելու ուղղությամբ, մինչդեռ խնդիրները բազմաթիվ են։

Տևական ժամանակ որևէ հրապարակում չէի անում, սակայն արցախահայության սոցիալական և իրավական կուտակված խնդիրներն ու առկա մտահոգությունները ստիպում են վերադառնալ թեմային։ Նույնիսկ այս իրավիճակում, երբ ակնհայտ է, որ ՀՀ իշխանությունները որևէ քայլ չեն նախաձեռնում արցախցիների վիճակը մեղմելու կամ բարելավելու ուղղությամբ, մի շարք հրատապ խնդիրներ հնարավոր է լուծել։ Քանի որ խնդիրները բազմաթիվ են, և մեկ հրապարակման մեջ դրանք ամբողջությամբ ներկայացնելը դժվար է, դրանց կանդրադառնամ առանձին հրապարակումներով։

Խնդիրները, որոնց կանդրադառնամ, հետևյալն են․

– Արցախի ինստիտուտների չամբողջացված լինելու հարցը,
– «Արցախբանկ»-ի բաժնեմասի և հանրային շահի խնդիրը,
– Արցախի պետական բյուջեի 3,1 մլրդ դրամ սառեցված միջոցների ճակատագիրը,
– Արցախի հիմնադրամների վերագրանցման հարցը,
– Կուտակային կենսաթոշակների հետ կապված արցախցիների իրավունքների սահմանափակման հարցը։

Տեղեկացնեմ, որ որոշ հարցերի վերաբերյալ լրացուցիչ տեղեկատվություն և պարզաբանումներ ստանալու նպատակով հարցումներ եմ ուղարկել ՀՀ իրավաբանական անձանց պետական ռեգիստր, «Արցախբանկ» ՓԲԸ և ՀՀ կենտրոնական բանկ։ Ստացված պատասխանների հիման վրա հնարավոր կլինի ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել առկա գործընթացների վերաբերյալ։

Այս հրապարակման մեջ կանդրադառնամ առաջին հարցին՝ Արցախի ինստիտուտների գործունեությանը։

Ամեն անգամ, երբ սոցիալական ցանցերում կամ հարցազրույցներում Արցախի քաղաքական գործիչներն ու պատգամավորները խոսում են արցախցիների վերադարձի իրավունքի, ինստիտուտների գործունեության և իրենց՝ վերադարձի իրավունքի լեգիտիմ ներկայացուցիչ լինելու մասին, առաջանում է տրամաբանական հարց․ ինչո՞ւ շուրջ մեկ տարի է, ինչ ինստիտուցիոնալ համակարգը մնում է կիսատ և չամբ