Եթե քվեարկես Հայաստանի Հանրապետության, այլ ոչ թե «արևմտյան Ադրբեջանի» օգտին

Մնացել է ընդամենը երկու օր մինչև այն պահը, երբ մարդիկ պետք է որոշեն՝ ապրել Հայաստանում, թե շատ շուտով մտածել, թե ինչպես հեռանալ «արևմտյան ադրբեջանից»։

Ընդամենը երկու օր, և մենք կհասկանանք՝ Երևանի բնակիչները կմնա՞ն երևանցի, թե՞ կդառնան «իրևանցի»։ Սա նախընտրական մանիպուլյացիա չէ և նույնիսկ մարդկանց որոշման վրա որևէ կերպ ազդելու փորձ չէ։ Սրանք այն սպառնալիքներն են, որոնք շատ հստակ նկարագրված էին Հայաստանի Հանրապետության Արտաքին հետախուզության ծառայության պաշտոնական զեկույցում։

Ի դեպ, այդ զեկույցը որպես ստոր ստախոս և մանիպուլյատոր ներկայացրեց հենց փաշինյանական իշխանություններին, որոնք սրիկա և լրտես էին անվանում այն մարդկանց, ովքեր ասում էին, որ Նիկոլի թուրք և ադրբեջանցի եղբայրները պատրաստվում են բնակեցնել Հայաստանը։

Բայց նույնիսկ եթե մի կողմ դնենք վերը նշված փաստերը՝ որպես արդեն ապացուցված իրականություն, առաջանում է մի հարց, որը շատ բան իր տեղն է դնում։

Վերջին տարիների ընթացքում, և հատկապես այս նախընտրական քարոզարշավի ընթացքում, մենք լսել ենք մեղադրանքներ, վիրավորանքներ, զրպարտություններ և հարձակումներ ընդդիմության, «նախկինների», արցախցիների, անհամաձայնների, Արցախյան պատերազմում կռվածների, ռուսների և նույնիսկ մի փոքր էլ ամերիկացիների ու ֆրանսիացիների հասցեին։ Բայց ոչ մի խոսք, ոչ կես խոսք, ոչ մի ժեստ չի եղել ուղղված Թուրքիային և Ադրբեջանին, որպես հայասպանության հեղինակների և մեղավորների։

Ինչո՞ւ է Նիկոլն այդքան սիրում, ես նույնիսկ կասեի՝ պաշտում, թուրքերին և ադրբեջանցիներին։ Ինչո՞ւ է նա այդքան խոնարհվում նրանց առաջ, ովքեր սպանել են և պատրաստվում են կրկին սպանել հայերին։

Պատասխանը մենք շատ շուտով կիմանանք, եթե, իհարկե, մարդիկ քվեարկեն Հայաստանի Հանրապետության, այլ ոչ թե «ար